برا تو
برا تو

امتیاز موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

[-]
کلمات کلیدی
اصول کلی که برای یک لوگو

اصول کلی که برای یک لوگو
#1
 اصول کلی که برای یک لوگو تعریف شده عبارت است از:ساده باشد.با فرهنگ موضوع
همخوانی داشته باشد.
عمر بالای ۱۰ (برخی عمر یک نسل یعنی بین ۳۰ تا ۴۰ سال را ذکر کرده اند)
سال داشته باشد.
قابلیت تک رنگ شدن را داشته باشد (امروزه لوگوهایی برای یک محصول یا خدمات از
یک شرکت طراحی میشوند که نیازی به قابلیت تک رنگ شدن ندارد، به کاربری لوگو در طولانی مدت توجه کنید!).

قابلیت کوچک شدن در ابعاد ۱ سانتی متر را دارا باشد.ترجیحا دارای فرم هندسی باشد.
وضوح عوامل مورد استفاده در نظر گرفته شود.تناسب عوامل مورد استفاده کاملا رعایت شود.منحصر به فرد باشد!


سه نوع کلی برای طراحی لوگو وجود دارد :نوشتاری (لوگوتایپ یا مونوگرام)

تصویری و علامت اختصاری (پیکتوگرام و آرم)

نوشتاری – تصویری
اینکه کدام یک از این سه نوع طراحی لوگو مناسب است بستگی به برخی از عوامل دارد، از جمله
وسعت کاری، منحصر به فرد بودن اسم، نوع شغل یا خدمات و عواملی دیگر

نمادها در طراحی آرم و لوگو:
امروزه بیش از هر زمانی از علائم در جایگزینی و پر محتوا کردن علائم محدود الفبایی
(یعنی حروف) استفاده می گردد.این علائم، نظیر نشانه ها یا علائم تصویری موجود در ایستگاه های راه آهن،
فرودگاه ها، خیابان ها و سایر مکانهای عمومی، ممکن است بر مبنای سنتی نوشتاری باشند یا نباشند.این نمادها
همه جا به چشم می خورند: روی بسته بندی ها، قوطی ها، جعبه ها،
روی وسایل نقلیه، روی کاغذ، در تابلوهای مربوط به تظاهرات، در بازی های عمومی،
بازارها، نمایشگاه ها و جشنواره ها.از آنجا که مدارک مستند دال بر اینند که این امر یعنی
استفاده از نمادها، از سرآغاز پیدایش تمدن جریان داشته است، بی مناسبت به نظر نمی رسد
که نگاهی کوتاه به تاریخچه چگونگی
ارتباط افراد بشر با یکدیگر بیفکنید. در حدود ۴۰۰۰۰ سال قبل بشر اولیه
که از طریق شکار روزگار می گذراند، به منظور انتقال افکار و امیال خویش
به حک علائمی گرافیکی بر صخره ها پرداخت و بدین وسیله کوشید امیال و افکار
خویش را از طریق تصویر بنمایاند. از این رهگذر، اندیشه که تا آن زمان صرفا از طریق
صوت (زبان) یا حرکات (حالت دستها) بیان می شد، این قابلیت را پیدا کرد که بتواند ثبت گردد و پایدار بماند.به طور کلی، عموم مردم، کلمه (آرم) را به جای (نشانه) می شناسند.
الف) نشانه: نشانه از واژه یونانی (semeion) گرفته شد که دو واژه (semiotique) و (semidogie)
از آن مشتق شده است.واژه (semiotique) یا ((semidogie خاستگاه های آمریکائی دارد که در آن نشانه شناسی
را همچون فلسفه زبان های تعریف می کند، در حالی که اصطلاح ((semidogie خاستگاه اروپائی دارد و بیشتر
برای مطالعه زبان های ویژه با نظامهای نشانه ای غیر زبانی (تصویر- ایماء و اشاره- تئاتر و …) به کار می رود
.نشانه شناسی رشته ای جدید است که از آغاز قرن بیستم پدید آمد و بدین ترتیب اصالت و مشروعیت
رشته های قدیمی مثل فلسفه را دارا نمی باشد.
از جمله افرادی که در باب نشانه شناسی مطالعاتی کرده اند می توان به ساندرس پیرس، سوسور، امبرتو اکو و … اشاره نمود.

دو گونه نشانه وجود دارد:۱- نشانه های دیداری: یعنی هر آنچه با چشم می بینید
و با ادراک حسی می شناسید.

۲- نشانه های تصویری: وقتی شماری از نشانه های دیداری ثبت می شوند
و در متنی جای می گیریند تبدیل به نشانه های تصویر می شوند.به اعتقاد پیرس نشانه چیزی است که تحت مناسبات یا عناوینی چند، جای چیز دیگری را در ذهن می گیرد.

تاریخچه نشانه: در طول تاریخ از نماد که نوعی علامت واحد هویت بصری است،
به عنوان ابزاری برای ایجاد ارتباط استفاده شده است. تصور بر این است که
انسان پیش از تاریخ با خراش دادن و ایجاد نقش بر دیوار غارهای التامیرا در اسپانیا و لاسکو در فرانسه تلاش داشته تا از این طریق
به دیگران اعلان خطر یا آگاهی دهد و یا پیام های دیگری را انتقال دهد.
باستان شناسان لوازم و ابزارهایی را از یونان باستان یافته اند
که بر آن ها نقوش و نمادها و احساس نمادها نیز همچون شکل
حروف و رنگ می تواند واکنش های حسی خاصی را در برانگیزد. معنی علائم نما دینی نقش بسته که
احتمالا معرف آنها خالق آنها بوده است. بر تابوت های مصری نقوش نمادینی حکاکی شده است که احتمالا نشان از هنرمند خالق آن دارد.
در جوامع قرون وسطائی بازرگانان و صنعتگران برای مشخص کردن کالاها
یا محصولاتشان از علائم و نمادهای خاصی استفاده می کردند که معرف آنها بود.
چاپگران اواخر سده نوزدهم میلادی نیز که به مهارت ها و استادی خود مفتخر بودند بر روی تمامی چاپ نقش های خود نمادهایی را به صورت
حرف نشانه یا امضاء چاپ می کردند که معرف حرفه و صنعتگری آنان بوده است. در آغاز سده بیستم
نیز گاوچرانان آمریکائی برای مشخص کردن مالکیت دام های خود از علائم انحصاری استفاده می کردند، در واقع آنها از نوعی زبان تصویری استفاده می نمودند
که سابق آن به مصریان باستان می رسد.
 

 



عادت ندارم درددلم را،به همه کـــــس بگویم....!!!!پس خاکش میکنم زیــــرچــــــــهره

خندانم تاهمه فکرکنند.....نه دردی دارم نه قلـــــــــــــــــبی......
برای تشکر از نویسنده روی سپاس کلیک کنید
پاسخ }}}}
سپاس شده توسط: Zakeri M


پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان